PAS Facebook PAS Twiter
  PAS 28.01.2016

Ograniczenie transportu w miastach

Celem ograniczenia emisji pyłów wywołanych nadmiernym ruchem samochodów, władze miast decydują się na podjęcie różnych rozwiązań. Zarówno w Europie jak i na całym świecie do najpopularniejszych rozwiązań należą:

Strefy Ograniczonej Emisji Komunikacyjnej

To wytyczone strefy w miastach, do których dostęp dla pojazdów emitujących najwięcej zanieczyszczeń jest ograniczony (opłata) lub zabroniony. W niektórych krajach samochody, które nie spełniają określonych standardów emisyjnych są obciążone znacznie wyższymi opłatami za wjazd do strefy. Strefy ograniczonej emisji są wprowadzane na obszarach miast, gdzie stężenie pyłów w powietrzu osiąga poziom zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców. W większości stref w Europie ograniczenie ruchu obowiązuje przez 24 godziny na dobę, przez cały rok, z wyjątkiem Włoch, gdzie ograniczenia nie są ciągłe.

Strefy niskiej emisji wprowadzone są w między innymi w: Holandii, Austrii, Francji, Czechach, Finlandii, Wielkiej Brytani (Londyn), Danii, Szwecji, Belgii, Norwegii, Niemczech, Włoszech, Portugalii, oraz Grecji. W tych krajach występują pod nazwami: Low Emission Zones, Umweltzonen, Milieuzones, Lavutslippssone, Miljozone, Miljözon, ZTL ambiente.


Rejestracje parzyste i nieparzyste w dni smogowe

System naprzemiennego dopuszczania do ruchu pojazdów z sukcesem został wprowadzony w m.in. w Paryżu. Kiedy stężenie pyłów w powietrzu przekracza dopuszczalne normy, władze wydają stosowny komunikat umożliwiający ruch tylko samochodów z parzystym numerami rejestracjami danego dnia. Nazajutrz tylko samochody z nieparzystymi numerami mogą wyjechać na ulicę. W Paryżu zwolnione z zakazu są tylko te auta, w których podróżują co najmniej trzy osoby. Podobne rozwiązania stosuje się w Pekinie, Budapeszcie, Mediolanie, Rzymie czy Delhi.


Opłata za tworzenie korków (Congestion charge)

Idea opłat związanych za wjazd do miasta zrodziła się w 1975 roku w Singapurze. Celem zmniejszania zanieczyszczenia powietrza spowodowanego dużym zakorkowaniem miasta, władze zaczęły pobierać opłaty od kierowców, aby zniechęcić ich do korzystania z aut i przekonać do częstszego użytkowania komunikacji publicznej. Jednym z lepszych przykładów jest „opłata korkowa” pobierana w Londynie. Wprowadzona została 17 lutego 2013 roku, pobierana jest za przejazd samochodem przez centrum i dotyczy obszaru około 20 km2. Strefa jest aktywna od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 – 18:00 a opłata wynosi 11.50 funtów dziennie. Fundusze zebrane przeznaczone są na ulepszanie transportu publicznego w mieście. W Europie podobne rozwiązania stosowane są w:

- Wielkiej Brytanii – w mieście Durham

- Szwecji: w Sztokholmie i Goteborgu

- Włoszech: Mediolan

- Malcie: Valletta

- Norwegia: na wybranych obszarach

Więcej informacji w raporcie ECOMM (po angielsku)


Rozbudowa systemów Park&Ride

Park&Ride to system parkingów zlokalizowanych na obrzeżach miast połączony z komunikacją miejską. Kierowca mieszkający poza miastem pozostawia pojazd na specjalnie oznaczonym parkingu (P&R), przesiada się do komunikacji zbiorowej i w ten sposób kontynuuje podróż do centrum. Często opłata za parking jest symboliczna i jednocześnie pokrywa koszty biletu komunikacji miejskiej. Systemy P&R funkcjonują w większości Europejskich stolic i większych aglomeracji.

Dodatkowymi narzędziami, mogącymi ograniczyć poziom zanieczyszczeń powietrza wywołany ruchem samochodowym w miastach są:

- Budowa obwodnic

- Rozwój komunikacji miejskiej

- Rozwój strefy mieszkańca i strefy płatnego parkowania

O ile te ostatnie rozwiązania z powodzeniem mogą być realizowane w Polsce, Strefy Ograniczonej Emisji, wprowadzanie parzystych i nieparzystych rejestracji, oraz opłaty za „korki” nie mają w Polsce dostatecznych uwarunkowań prawnych i nie mogą obecnie być realizowane.

 

PAS
PAS
PAS
PAS
PAS
PAS
PAS
PAS
PAS